Ken je dat gevoel?
Dat je op de snelweg aan het rijden bent en gewoon mee aan het rijden bent met het tempo van de andere bestuurders. Je bent nog een beetje in gedachten en in een keer wordt je je bewust van dat je aan het rijden bent, kijkt op je teller en ziet dat je veel harder aan het rijden bent dan dat eigenlijk mag…
Je remt langzaam iets af, maar zodra je dat doet, voelt het alsof je niet meer mee rijdt met de stroming, maar bijna een blokkade bent: mensen die je inhalen, druk die je voelt van bestuurders achter je. Toen je net met het ritme van anderen mee aan het rijden was, voelde het effortless, maar juist het vertragen zorgt voor een bepaalde onrust en een gejaagd gevoel.
🌞
Dit was een inzicht wat ik laatst had toen ik zelf in de auto zat, maar realiseerde me dat dit ook direct een beeldspraak was voor het leven zelf, en vooral mijn gevoel is van de afgelopen maanden.
Na de bevalling moest ik voor mijn gevoel letterlijk opnieuw leren lopen en nu? Nu doe ik alles weer wat ik voorheen deed, mee met die stroming van anderen, soms mezelf weer volledig voorbij lopen, maar op momenten dat ik rust neem, ik een enorme vermoeidheid voel en me realiseer hoe hard ik heb gelopen (of gereden).
🌙
Persoonlijk vind ik echt dat het onderschat wordt wat de transitie is van vrouw naar moeder (en daarna weer het ‘normale’ leven in te stappen, I mean, wat is normaal?), maar ditzelfde gevoel had ik na mijn burn-out. En ik kan me voorstellen dat als je afgelopen weken vakantie hebt gehad, je dit gevoel ook weer kan hebben nu de scholen of de werkzaamheden weer beginnen.
Kortom: een heel nieuw ritme (weer) vinden.
En dat kost nou eenmaal tijd, maar ook een bewustzijn van je eigen gedrag.
Bewust worden van de teller, bewust worden van je eigen behoeftes.
🌗
Dus dit is mijn liefdevolle reminder aan jou:
Take a deep breath, slow down and re-connect with yourself.
