My birth story
Achteraf gezien was mijn lichaam al in full preparations voor de bevalling..
24 december was ik heel erg emotioneel gedurende de dag. Ik dacht dat dit kwam omdat Luèn, mijn vriend, een gesprek had met zijn ouders en dat me raakte (er is een gecompliceerde relatie met mijn schoonouders en tijdens de zwangerschap kwam dit nog meer aan het licht). Dat was in ieder geval mijn rationele brein.
Die dag erna bleef ik mega emotioneel en huilen. Ik was de was aan het weg pakken en voelde aan alles: ik heb tijd voor mezelf nodig. De was liet ik liggen en ik zei tegen luen dat ik ging wandelen. Hij vroeg nog of het met hem te maken had of hij iets kon doen, maar ik kon het niet plaatsen, behalve dat ik even alleen wou zijn.
Achteraf gezien was dit ook de mooiste ‘afscheidswandeling’ die ik had kunnen maken. Het voelde namelijk echt als een afscheid, een afscheid van de zwangerschap en van de tijd voor mij alleen (en ons kindje). Ik liep naar de boom bij ons achter, de boom die een wortel heeft, maar tegelijkertijd twee stronken heeft die aan elkaar verbonden zitten – in het midden. Dit voelde als de verbinding met ons kindje, voor altijd verbonden en toch groeiend op ieder zijn/haar eigen manier.
Na de wandeling voelde ik me weer zo verbonden met mezelf en Luèn. Het was zo voedend om dit voor mezelf te hebben gedaan. De rest van de middag hebben we lekker samen gespendeerd. Luèn zijn mobiel opruimende en ik heb bijna de hele middag mijn feel good serie, Emily in Paris, gekeken. ‘S avonds hebben we lekker uitgebreid ons ‘kerstdiner’ bereid en een serie gekeken. Onze officiële laatste avond samen met z’n tweetjes én kerst vieren.
‘s Avonds hebben we nog lekker gewandeld en keek ik omhoog naar de lucht. Het was een prachtige sterrenhemel met de maan precies zoals op ons geboortekaartje. Toen dacht ik nog: hoe bijzonder als ons kindje geboren gaat worden nu de maan er precies zo bij staat.. Niet wetende dat dat ook écht zo zou zijn.
Om 00:00 uur was het 26 december en vanuit het niets werd ik wakker en wist ik: mijn vliezen zijn gebroken.
De weken daarvoor was ik zo benieuwd: hoe gaat de bevalling beginnen? Ga ik het door hebben wanneer mijn vliezen breken? Ga ik direct weeën voelen?
Het was officieel begonnen, maar ik wist ook: dit hoeft nog niet perse iets te betekenen.
Ik schoot op uit bed om naar de wc te gaan, maar al lopende (of bijna huppelende) naar de wc voelde ik het vruchtwater uit me stromen. En eenmaal op de wc dacht ik: shit, wat ga ik hiermee doen? Want het blijft lekken en ik wil nog slapen. Hoe ga ik dit doen?
Na enige twijfel heb ik Luèn wakker gemaakt, ik had hem nodig om ook het een en ander schoon te maken. Uiteindelijk was het gelukt om weer naar bed te gaan, maar bleef ik er maar uit gaan om maandverband te wisselen hahah. Eigenlijk begon ik ook vrij snel weeën te krijgen, rond 00:25 uur had ik al iedere 7 minuten een wee en dat werd steeds korter op elkaar.
Rond 06:00 uur waren ze er iedere 3-4 minuten en rond 08:30 uur belden we de verloskundige. Op 24 december hadden we controle gehad en had onze verloskundige verteld dat tijdens de kerstdagen een andere praktijk voor hen zou werken (en zij voor hen met Oud en Nieuw). Het maakte mij niet zoveel uit, aangezien we toch sommige verloskundigen van onze praktijk ook niet kenden..
Luen belde dus de verloskundige en die vroeg hoe ver het was. Wij hadden beiden geen idee, behalve dat het steeds intenser werd. Ze adviseerde om onder de douche te gaan, dus dat deed ik. Onder de douche werd het steeds intenser en intenser, ik kon mijn oer-kreten niet meer inhouden. Het moest eruit.
Uiteindelijk kwam ze langs en vroeg ze of ze mijn ontsluiting mocht checken. Ik gaf aan liever niet, om het lichamelijke proces niet te verstoren. Uiteindelijk begreep ik ook, dat zij iets moest hebben qua ‘meetbaarheid’ van de snelheid van de bevalling. Uiteindelijk hadden we afgesproken dat ik het eerst zou aankijken, zij weg zou gaan en als ik drang had om te poepen, ik direct moest bellen.
Dus ik deed wat ik deed, probeerde door de weeën heen te ademen, schreeuwde mee en probeerde voornamelijk te focussen op de rust tussen de weeen door. Luen zat heel lief bij me, terwijl ik niks kon zeggen, ik zat al zo in een bubbel. Door alle voorbereidingen wist ik: dit is al een signaal dat ik minder aanspreekbaar ben. Daarbij begon ik ook echt het gevoel te krijgen dat ik moest poepen, een soort druk op mijn stuitje. Ik wist dat ik niet echt moest poepen, want ik had die nacht al 3 keer gepoept en wist dat mijn lichaam zichzelf opgeschoond had.
Ik gaf Luen aan dat hij moest bellen, ook voor zijn eigen rust. Dus dat deed hij. Ik ving een bepaalde weerstand op van de verloskundige. Dat ze er wel 30 min voor zou moeten rijden, uiteindelijk kwam ze en had ze de kraamhulp blijkbaar ook al ingeschakeld. Ik stond of hing nog steeds onder de douche. De weeën werden zo intens, dat mijn geschreeuw ook harder werd. Ze vloog de badkamer binnen, pakte mijn hand vast en zei dat ze er was.
Om toch te bekijken hoe ver ik was, hadden we afgesproken om toch te toucheren (ontsluiting meten), maar dat ik het niet zou weten. Zodat ik niet mentaal teleurgesteld zou worden, onder het mom: het gevoel dat je een marathon moet lopen en te horen krijgt dat je nog maar 100 m hebt gehad en voor je gevoel al op de helft bent. Want inmiddels waren we dus bijna 12 uur verder in een actieve bevalling..
Met pijn en moeite klom ik het bed op, die Luen in alle hectiek nog op klossen heeft weten te zetten in zijn eentje hahaha. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen, vraag ik me ook af.
Eenmaal op bed checkte ze mijn ontsluiting en vertelde ze me dat ik op 2 cm zat. Ik wist dat dat niks hoefde te betekenen, omdat het nog heel snel kon gaan of de baby al flink ingedaald zou kunnen zijn. Maar ze zei toen: ‘meisje, jij moet een ruggenprik, want dit duurt nog lang en jij trekt dit niet’. Ik weet dat ze het heeft gezegd met de beste bedoelingen en op dat moment vertrouwde ik haar, als zij zegt dat dit beter is voor mij, dan is dat zo.
Toen zij belde met het ziekenhuis Deventer, kwam de kraamzorg naast me zitten en zei ze: ‘ik mag dit niet zeggen, maar ik zeg het toch: jij mag alle tijd nemen voor deze bevalling, ondanks dat iemand je die ruimte niet geeft’. Haar woorden waren PRECIES wat ik voelde, maar niet kon plaatsen. Het was de bevestiging die ik nodig had (en daar ben ik haar immens dankbaar voor). Deze verloskundige gaf me echt het gevoel dat toen ik op bed moest liggen, het kind binnen 2 uur geboren moest worden en ik anders haar planning in de weg zat. Zo had ze al meerdere opmerkingen gemaakt over dat ze alleen aan het werk was ivm de feestdagen en dat ze niet alleen bij mij moest zijn, maar ook dat andere vrouwen haar nodig hadden. Ook hierin begreep ik haar, maar tegelijkertijd dacht ik: dit is jouw werk, jij hebt ervaring en desnoods ga je Netflix kijken beneden en gebruik je ons huis als vaste basis.
Na die bevestiging hielp de kraamzorg me aankleden en klaarmaken voor Deventer. Ik zag de hectiek bij Luen en tegelijkertijd was hij zo lief in hoe hij me hier doorheen begeleide. Als een veilige basis, alleen al zijn aanwezigheid. De autorit heb ik vrij weinig van mee gekregen, eenmaal in het ziekenhuis liep onze verloskundige ons voor en werd ik in de rolstoel naar de juiste afdeling gebracht. Ik zag de verloskundige voor ons uit lopen en alleen al aan de manier waarop ze mijn koffer mee sleepte, zag ik dat ze ons liever kwijt dan rijk was hahaha. De dingen die je dan in zo’n situatie toch opvallen is toch bijzonder. Mijn koffer heeft namelijk 2 wieltjes en ze heeft die continue verkeerd om mee getrokken (😂).
De dame aan de balie gaf direct aan dat we door naar de kamer konden. Kamer 12 (ons lievelingsnummer), en ook hierin voelde ik: dit voelt goed. Eenmaal daar in bed, kwam er een andere verloskundige naast me zitten om het een en ander uit te leggen over de opties qua pijnstilling. Aller eerst de morfine pomp, maar daarvan wist ik al: liever niet, omdat dit Bowie zou beïnvloeden en ze vervolgens een adrenaline shot zou moeten krijgen bij de geboorte. Toen begon ze de uitleg over de ruggenprik en dat ik daarvoor naar de operatiekamer zou moeten en een katheter. Ik voelde aan alles: ik wil dit niet. Terwijl ze het heel rustig aan het uitleggen was, begeleidde ze me met mijn ademhaling. Uiteindelijk eind van haar uitleg, had ik volledige controle over mijn ademhaling en had mijn lichaam het overgenomen en zei ze: ‘ik wil jou geen pijnstilling doen, jouw lichaam werkt precies zoals de natuur het bedoelt heeft. Vind je het goed dat we de kamer donker maken? Een zoutlampje doen? Een fijne playlist opzetten en jouw lichaam gewoon het werk te laten doen? Dan kijken we over 2 uurtjes verder.’
Dat voelde voor mij als de juiste keuze en dat deden we. Voordat ik het wist stond de playlist aan van mijn mom blessing en lag ik in een comfortabele positie met een soort diabolo bal tussen mijn benen en had ik volledige controle over mijn ademhaling. Ik voelde me gewoon high on my own supply.
Ze hebben 2 keer ontsluiting gemeten. In 6 uur tijd had ik volledige ontsluiting en begon mijn lichaam automatisch met persen. Ze vroegen of ik dat kon inhouden, maar het was zo’n oer-instinct. Mijn hele lichaam nam die controle/drang volledig over.
Dat was het moment dat ze blijkbaar twijfelachtig naar Luen zijn gegaan om te vertellen dat, omdat ik geen medische interventie had gehad, we alsnog onze verloskundige moesten bellen om de bevalling te begeleiden. Op dat moment dacht ik: nee, zij gaat onze fijne bubbel verpesten. Dus ik heb met alle moeite nog geprobeerd dat te zeggen en dat ik haar niet zo fijn vond. Ik zag dat de dames medelijden hadden met me en tegelijkertijd aangaven dat ze zouden beloven die bubbel te beschermen en ik vertrouwde ze volledig.
Zelfs hierin ving ik op dat ze weerstand voelde om te komen, omdat ze 45 min zou moeten rijden en haar dienst er bijna op zat. En of ik wel écht zo ver was (dat terwijl Deventer me continue in de gaten heeft gehouden…).
Uiteindelijk stormde ze de kamer binnen en maakte ze blijkbaar iets van de opmerking dat ik ‘toch geen pijnstilling wou doen’. Ik moest van haar direct plassen en ze stond nog net niet met haar neus er boven op. Ik wist echt niet hoe ik in vredesnaam nog moest plassen en had daar totaal geen controle meer over.
Thank God was daar Berbel. De verpleegkundige die haar hele dienst naast me heeft gezeten en letterlijk van begin tot eind heeft mee gemaakt. Zij is echt niet van mijn zijde geweken en heeft me zó bemoedigd. Zei tegen mij dat ze zo trots op me was en dat dit precies was hoe de natuur het bedoelt had.
Toen ik dus moest plassen van de verloskundige, stond ze bij me in de badkamer en zei ik dat het niet lukte. Toen loog ze voor mij tegen Maartje dat ik wel had geplast. Niet lang daarna werd ik op de bevalkruk gezet. Eenmaal op de kruk bleef de persdrang, maar begreep ik niet helemaal hoe ik moest persen. En terwijl ik mijn best deed, maakte ze de opmerking ‘nou meisje, je maakt er wel een flink factuurtje van om niet medisch te bevallen in een ziekenhuis’. Ik kon helemaal niks met die informatie, behalve dat het mijn stress triggerde.
Terwijl het op de bevalkruk (achteraf) gezien niet echt bevorderde, haar collega het overnam en mij in een andere positie bracht, kon ik ook op handen en knieën niet persen. Ze wouden dat ik op mijn rug ging liggen en ergens wou ik dat niet, maar ik hoorde Berbel haar stem dat het misschien wel heel fijn kon zijn en ik vertrouwde haar volledig. Eenmaal op mijn rug, voelde ik die druk vanuit mijn stuitje en kon ik echt doelgericht persen, wat super fijn was. Hierdoor voelde ik eindelijk verschil..
De dienst van de verloskundige, die totaal niet matchte met mijn energie, was klaar en dus kwam er een nieuwe verloskundige. En zij hielp me door met haar vingers in mijn vagina te gaan, zodat ik een feeling zou krijgen in de richting op persen, wat in het begin heel fijn was, maar later écht pijnlijk werd. Blijkbaar was mijn bekkenbodem zo sterk en strak, dat het hoofdje van Bowie niet verder kwam om een spier heen, dus ze probeerde die spier tijdens de persweeen weg te duwen, zodat er meer ruimte werd gecreëerd. Oh, dit was echt zo ongelofelijk pijnlijk. Oprecht, dit vond ik het ergste van de bevalling.. Op het begeven moment heb ik geschreeuwd dat ze haar vingers eruit moest halen, omdat ik ook niet meer optimaal kon persen, doordat mijn lichaam blokte van de pijn (achteraf heb ik hiervoor een EMDR sessie voor gehad). Uiteindelijk bleef ze dit maar proberen, om te helpen, zodat Bowie haar hoofdje de ruimte kreeg..
Maar helaas, het werkte niet en ik hoorde ze overleggen. Er moest een gynaecoloog bij komen voor een kiwi extractie (mini vacuüm). Inmiddels was er ook een infuus aangesloten met oxytocine, omdat mijn lichaam op raakte.
Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid totdat de gynaecoloog kwam, in werkelijkheid weet ik niet hoe lang dat duurde. Het enige wat ik weet is dat mijn lichaam maar bleef persen, en er opnieuw een lading kracht kwam om het alsnog te proberen zonder interventie. Ik hoorde de verloskundige zeggen: jeetje meid, waar haal je deze kracht nou nog weer vandaan?!
En dat wist ik zelf ook niet, ik was volledig overgenomen door een oer-instinct..
Uiteindelijk was de gynaecoloog daar en werd de kiwi bij mij ingebracht, wat ook echt heel erg pijnlijk was, maar ik wist dat het nodig was. Dit kon niet heel veel langer meer, ik kón niet heel veel langer meer.. In mijn bevalwensen had ik aangegeven dat ik open en transparante communicatie wou, puur voor een soort gevoel van autoriteit. De gynaecoloog besprak met me dat ze dus eerst de kiwi zouden proberen en als dat niet lukte, ze wel moesten inknippen. Ik wou dat liever niet, maar begreep ook de noodzaak. We hadden afgesproken dat als zij het nodig achtte, ze toestemming had van mij.
De nieuwe perswee kwam en de kiwi was geïnstalleerd. Volgens Luen heeft de gynaecoloog echt met zo ontzettend veel kracht getrokken, dat hij bang was dat het hoofdje van Bowie eraf getrokken zou worden. In mijn beleving was Bowie er met 3 pers weeen, maar ik weet niet meer of bij de 2e of 3e wee is ingeknipt. Vanaf dat moment was ze er, Luen pakte haar aan en legde haar bij mij op de buik.
De gynaecoloog drukte op mijn buik voor de geboorte van de placenta. Achteraf gezien vond ik dit niet fijn, maar aan de andere kant was het ook fijn om verlost te worden van deze bevalling. Ik denk ook dat ze dit deed, zodat ik direct gehecht kon worden. Want ook dat vroeg ze en ik wou überhaupt niet gehecht worden (want ik wou niet ingeknipt worden), maar het leek me nog erger om gehecht te worden wanneer de adrenaline je lichaam verlaat.
Dit moment vond ik verschrikkelijk. Ondanks dat ik plaatselijk verdoofd was, voelde ik me zó kwetsbaar met mijn benen in die beugels en het gevoel vast genaaid te worden. Terwijl Bowie op mijn borst lag heb ik echt niet kunnen genieten van dit moment.
Overigens waren de momenten daarna heel mooi. De verpleegkundige vroeg of we de placenta nog aan Bowie wouden houden en ik gaf aan dat ik dat zo lang mogelijk wou. Ik denk dat hij nog wel een uur aan haar heeft gezeten. Vervolgens hadden we een moment met zijn drieën, onze golden hour. Van 10 mensen in de kamer in en uit, naar ons drieën. Ik begreep niet wat me was overkomen en nog steeds realiseer ik het me niet. Uberhaupt voelt de hele bevalling als iets wat ik niet heb gedaan, maar als een soort force wat door mij heen is gegaan..
Daarna kwam onze verpleegkundige, Berbel, terug voor de navelstreng door knippen, wat Luen heeft gedaan. Ze vroegen of we de placenta wouden houden en ik vroeg of ze een afdruk konden maken ervan. ‘Toevallig’ had Berbel dit geleerd van een collega en begon ze direct twee afdrukken te maken. Ik ben haar echt zó dankbaar voor haar begeleiding gedurende mijn bevalling, ze voelt echt als een engel. Zij en de verloskundige die mij heeft begeleid en gezien bij binnenkomst hebben mijn bevalling gemaakt, zoals die is geweest. Precies zoals ik hoopte, ondanks alle uitdagingen a long the way.
Er werden controles gedaan en ze werd gewogen, 3656 gram. Ook dit is in een waas voorbij gegaan. Ik weet vooral nog dat ik heeel graag wou douchen, maar niet wist hoe ik ooit uit dat bed zou komen. Uiteindelijk is dit gelukt en ook als ik hieraan terug denk, ben ik in shock over hoeveel grenzen ik mentaal en fysiek ben gegaan. Ook dat realiseerde ik me pas nadat alles was geweest.
Thank God had Deventer zelf al besloten dat we niet naar huis zouden gaan, daar was ik namelijk nog even bang voor, dat we midden in de nacht naar huis gestuurd zouden worden. We hebben de nacht doorgebracht in het ziekenhuis en dat gaf me zo’n veilig gevoel.
We wisten nog niet of we de placenta wouden houden, ik wou er eventueel capsules van laten maken, maar had op 25 december (veelte laat) pas onderzoek gedaan en kon in Twente geen plek vinden waar ze dat deden. Daarbij had ik eigenlijk al weken eerder een soort plekje moeten reserveren, dus ik vroeg aan het personeel of ze iemand kenden die dat deed. 6 uur later kwam de verpleegkundige, dat ze iemand hadden gevonden die er capsules van kon maken in de omgeving. Ik vond dit zó lief en attent. Uiteindelijk hebben we niks gedaan met de placenta (behalve de afdrukken), maar het feit dat ze zo bezig zijn geweest met mijn wensen, means the world to me. 🥹✨
De volgende ochtend (of een paar uur later) mochten we naar huis. De rit naar huis vond ik heftiger dan de rit met weeen naar het ziekenhuis. Nu pas voelde ik hoe gebroken mijn lichaam was en hoe pijnlijk de hechtingen.. Alle natuurlijke pijnstilling en high is weg.. De dagen daarna zijn me ook als een waas voorbij gegaan. Bowie en ik zaten volledig in onze eigen bubbel, in bed. Ik heb zo genoten van deze intieme, maar ook hele intense dagen. Pas na 8 dagen voelde ik verbetering rondom de hechtingen en zelfs nu, 3,5 week postpartum, ben ik nog lang niet de oude.. Een wandeling? Max. 10 min. Sinds 4 dagen durf ik pas echt weer te zitten en poepen is nog steeds intens..
De hele after math vind ik intenser dan de bevalling zelf. Dat is echt iets waar ik mentaal niet op voorbereid was..
Maar, she’s here. 🩷